Geschiedenis Congo

Geschiedenis Congo

placeholder H et gebied wat nu de Democratische republiek Congo is was 10.000 jaar geleden al bevolkt. Van 2000 v.Chr. tot 500 na Chr. Kwamen er immigranten van Bantoe het land waar nu Congo inbegrepen is binnen vanuit het noordwesten, waarbij de oorspronkelijke pygmeebevolking naar het zuiden werden verdreven. Er kwamen meer immigranten vanuit Darfoer, Kordofan, Soedan, en oost afrikanen. Hierdoor werd de Bantoe-taalfamilie de overheersende taalgroep. Tegen de 15e was de dominanten macht in Congo het Koninkrijk Congo. Dat was een hoger ontwikkelde staat in het zuidwesten van het moderne Congo en het noorden van Angola. Op zijn hoogtepunt strekte het rijk zich uit van de Atlantische Oceaan in het westen tot de rivier de Kwango in het oosten, en van de rivier de Kongo in het noorden tot de rivier de Loje. Het was een koninkrijk met Mwene Kongo als hoofd hij heerste eerst over de Bakongo vanuit zijn hoofdstad M’banza-Kongo. Het rijk vormde het centrum voor goede handel van grote hoeveelheden ivoor in Centraal-Afrika, en er werd koperwerk, raffiakledij en aardewerk geproduceerd en ook natuurlijke producten. De handel werd vooral gedaan met Portugezen. De slavenhandel was en belangrijk deel van de val van het koninkrijk. Omdat de Europese slavenhandelaars een groot deel van de bevolking wegvoerden. Hoewel er weinig historische bronnen zijn is het duidelijk dat de Kongo beschaving erg geavanceerd was. Zo hadden ze een nauwkeurig systeem van belastingheffing en een officiële Kongo taal.

1e kolonie

Vanaf de jaren 1870 werd het land het eerst verkend door Europeanen en ontstond de eerste regering. Het gebied werd voor het eerst in kaart gebracht door de Wels-Amerikaanse ontdekkingsreiziger Henry Morton Stanley. In 1885 werd het land op een conferentie van Berlijn toegekend aan koning Leopold II van België. hij maakte er zijn persoonlijke eigendom het hij noemde het gebied Kongo-Vrijstaat. Toen kort daarna rubber een begeerd product werd, bracht het land een fortuin op voor Leopold waarmee hij meer gebouwen oprichtte in Brussel, Tervuren en Oostende. De Congolezen werden in die tijd heel erg uitgebuit tussen 1885 en 1908 stierven ongeveer 5 miljoen mensen. Dit misbruik werd veroordeel in een rapport van een Britse diplomaat Roger Casement en in een internationaal protest waar de Britse journalist Edmund Dene Morel een grote rol in nam, en onder andere de schrijver Mark Twain. In 1908 moest het Belgische Parlement wijken onder druk en nam het kolonie over van de Koning. Het werd nu Belgisch-Congo genoemd. Het bestuur werd steeds beter en het duurde niet lang voor er economische en maatschappelijke vooruitgang werd gerealiseerd. Tijdens de tweede wereldoorlog behaalde het kleine Congolese leger verschillende overwinningen tegen de Italianen in Noord-Afrika.

Eerste republiek

Congo werd onafhankelijk op 30 juni 1960 België trok terug uit angst voor een onafhankelijkheidsoorlog zoals in Algerije. Patrice-Emery Lumumba werd de eerste minister, Joseph Kasavubu werd de eerste president van Congo. Kort na de onafhankelijkheid ontstond er een opstand in het leger die nog steeds werd geleid door Belgische officieren. Lumumba vervangt daarop deze officieren door Congolezen, waarna veel Belgen gingen vluchten en de regering in een stortte. De Beglische regering stuurde troepen om de Belgen te beschermen en Lumumba riep de hulp van de verenigde Naties. De VN stuurde troepen om de orde te herstellen, met hulp van de verenigde staten die in lumumba een communist zagen en die wilden niet dat Congo op de Sovjet-Unie zou richten. Op dat moment scheidde te rijke provincie Katanga zich af

en riep onafhankelijkheid uit. De president Joseph Kasavubu probeerde Lumuba af te zetten maar Lumumba ontsloeg op zijn beurt Kasavubu als president. Kort daarna werd Lumumba onder huisarrest geplaatst. Maar hij ontsnapte maar werd daarna opnieuw gepakt en in januari 1961 hebben ze hem naar zijn vijanden in Katanga gestuurd. Dat moest in opdracht van de Belgische minister voor Afrikaanse zaken. Daar werd hij vermoord zijn lichaam hebben ze opgelost in zwavelzuur en werd nooit gevonden. De CIA had Mobutu geholpen en was dat ze door de Sovjet-Unie gesteunde Lumumba kwijt waren. Hierdoor kreeg Mobutu meer macht en werd beschuldigd een Amerikaanse stroman te zijn. De Belgische regering heeft decennia later toegegeven dat zij in de omverwerping van Lumumba betrokken waren.

Tweede en derde republiek

Na vijf jaar onstabiel te zijn zette Mobutu nu luitenant-generaal Kasavubu af in 1965. Hij installeerde een eenpartijstaat en riep zichzelf uit tot staatshoofd. Af en toe waren er verkiezingen waarbij hij de enige kandidaat was. Er ontstond een periode van relatieve vrede en stabiliteit, maar het regime werd beschuldigd van mensenrechtenschending, onderdrukking en corruptie. Het persoonlijke bezit van Mobutu werd 4 miljard dollar geschat, even groot als de nationale schuld van Congo. Mobutu noemde het land aan de rivier Zaïre en noemde zichzelf Mobutu Sese Seko. Hij nationaliseerde alle buitenlandse bedrijven een bedrijf was verplicht en Zaïrees als hoofd aan te zetten. Drie jaar later was hij verplicht dit besluit terug te draaien. Op 18 mei 1997 trokken de soldaten van Alliantie van Democratische Krachten onder leiding van Laurent-Désiré Kabila de Zaïrees de hoofdstad binnen. Waar zij als bevrijders werden binnen gehaald. Meer dan 3000 km hadden zij gelopen sinds zij eind oktober 1996 aan hun overwinningstocht waren begonnen. Twee dagen later riep Kabila zichzelf uit tot president en Congo-Kinshasa. Daarna kwam een eind aan een jarenlange bewind van dictator Mobutu. De burgeroorlog in Congo sleepte zich jaren voort en werd alleen maar erger in 1998 toen rebellen met de steun van Rwanda en

Oeganda probeerden ze president Laurent Kabila weg te jagen. Op 16 januari 2001 kwam Kabila om het leven zijn zoon Joseph Kabila volgde hem op. Rond die moord was eer een lange rechtszaak. In december 2002 werd in pretoria onder druk van Zuid-Afrika en België een akkoord gesloten tussen de partij van Kabila, de rebellen groeten en politieke oppositie ook posten kregen. Verder werd er afgesproken dat er democratische verkiezingen zou worden gehouden. 30 juli 2006 had Congo de eerste ronde van haar eerste verkiezing. Joseph Kabila kreeg 45% van de stemmen Jean-Pierre Bemba kreeg 20%. Dat leidde tot twee dagen van straatgevechten in de hoofdstad hierbij kwamen 16 mensen om het leven. De tweede ronde van de verkiezing werd gehouden op 29 oktober er was opnieuw onrust. Maar toch was de verkiezing een succes maar tocht protesteerden de aanhangers van Bemba de beslissing van het hooggerechtshof, dat de overwinnen van Kabila bevestigde 58% tegen 42%. De rust keerde pas terug toen Bemba zijn nederlaag accepteerde en beloofde de rol van de democratische oppositieleider op zich te nemen.

Terug naar boven